Arthur Max Archilles Kickton

Arthur Max Archilles Kickton - ur. 28 maja 1861 w Kwidzynie, zm. 22 kwietnia 1944 w Neubabelsbergu, w Poczdamie - niemiecki architekt.

Był synem leśniczego księcia Hohenlohe, Carla Adolfa Ewalda Kicktona. Studiował na Politechnice w Charlottenburgu i po ukończeniu został zatrudniony w Ministerstwie Robót Publicznych w Berlinie. Z ramienia ministerstwa kierował pracami budowlanymi w zamku malborskim w 1889. W 1893 został rządowym radcą budowlanym w biurze technicznym oddziału budowlanego ministerstwa. W latach 1896–1903 kierował budową wielkich kościołów. Za zasługi ze wznoszeniem Kaiserin-Augusta-Stiftung w Poczdamie, został odznaczony orderem Czerwonego Eła IV klasy przez cesarza Wilhelma II. 23 maja 1901 został członkiem Towarzystwa Architektów w Berlinie. Otrzymał złoty medal na wystawie światowej w St. Louis (1904).

Był inspektorem budowlanym i referentem w swoim ministerstwie. W latach 1910–1913 decernentem budowlanym rejencji poznańskiej, a w latach 1913–1915 rejencji poczdamskiej. W 1915 został referentem do spraw budownictwa kościelnego w Prusach. Jednocześnie, od 1906 jako docent prywatny wykładał ochronę i konserwację zabytków na Politechnice Berlińskiej i w 1918 został jej senatorem honorowym. W 1916 został mianowany tajnym radcą budowlanym. Od 1917 był honorowym członkiem urzędu do spraw państwowych egzaminów budowlanych. Od 1919 członek zwyczajny Berlińskiej Akademii Budowlanej, a od 1939 członek nadzwyczajny. Od 1920 tajny nadradca budowlany.

W latach 1918–1926 zajmował się odbudową kościołów w Prusach Wschodnich zniszczonych podczas I wojny światowej. W tym samym czasie prezentował na wystawach projekty polichromii architektonicznych. W 1926 przeszedł w stan spoczynku.

Z żoną Magdaleną, poślubioną w 1893, miał troje dzieci. Córka Erika Kickton (1896–1967) była kompozytorką, teoretykiem muzyki i pisarką.