Kurt Rosenfeld
Biografia
Kurt Rosenfeld pochodził z żydowskiej rodziny fabrykanckiej. W latach 1896–1899 studiował prawo i ekonomię na uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, m.in. u Maxa Webera, oraz w Berlinie. Po zakończeniu studiów, uzyskał doktorat w 1905 roku i wstąpił do SPD.
W 1905 r. rozpoczął pracę jako prawnik w Berlinie. Jako adwokat bronił wielu oskarżonych w procesach politycznych, m.in. razem z Paulem Levim, Różą Luksemburg, Kurtem Eisnerem i Georgiem Ledebourem. W latach 1910–1920 był radnym miejskim z ramienia SPD.
W czasie I wojny światowej brał udział w działaniach wojennych (1914–1918). W 1917 r. przeszedł wraz z innymi przeciwnikami polityki SPD popierającej wojnę do USPD. Po rewolucji, od listopada 1918 do stycznia 1919 pełnił funkcję ministra sprawiedliwości Prus, po czym został wybrany do pruskiej konstytucyjnej landesversammlung.
W 1920–1932 Rosenfeld był deputowanym do Reichstagu. Należał do lewicowej frakcji wewnątrz SPD i współtworzył ruchy na granicach SPD, USPD i KPD. W marcu 1931 złamał dyscyplinę partyjną; w 1931 r. został wykluczony z SPD. Założył wraz z Seydewitzem SAD – Socjalistyczną Partię Robotników Niemiec, której był wiceprzewodniczącym do 1933 r.
Obywatelskie i prawne działania Rosenfelda obejmowały obronę w procesach Ossietzky’ego i Kreisela oraz pracę z organizacją Czerwona Pomoc. W 1933 r. wraz z działaczami przeciwnymi hitleryzmowi wyemigrował z Niemiec, najpierw przez Czechosłowację do Francji, skąd wyemigrował do USA.
W 1933 r. rozpoczął wspólne działania w międzynarodowej emigracyjnej agencji Inpress w Paryżu wraz z Sándorem Radózem. Po utracie obywatelstwa niemieckiego w 1934 r. Rosenfeld przyjął obywatelstwo amerykańskie w 1939 r. Od 1940 r. wydawał razem z Gerhardem Eislerem pismo „The German-American”, dla którego teksty pisali m.in. Albert Norden i Albert Schreiner. Pismo ukazywało się w nakładzie 5–10 tysięcy egzemplarzy i nawoływało do zjednoczenia niemieckich emigrantów przeciwko nazistom. Rosenfeld patronował również wraz z Alfonsem Goldschmidtem gazecie „Volksecho” oraz pisał dla „Germany Today”.
Rosenfeld był przewodniczącym powstałej wiosną 1942 roku organizacji German American Emergency Conference (GAEC), której celem była działalność na rzecz ruchu antyhitlerowskiego. Wspólnie z Otto Nathanem angażował się w uwolnienie Carla von Ossietzky’ego.